Psalmów 92 — Uwspółcześniona Biblia Gdańska

Księga Psalmów 92

Dobrą rzeczą jest wysławiać PANA i śpiewać twemu imieniu, o Najwyższy. Głosić rankiem twoje miłosierdzie, a nocami twoją wierność; Na instrumencie o dziesięciu strunach, na cytrze i na harfie ze śpiewaniem. Ty bowiem rozradowałeś mnie, PANIE, twymi czynami; będę śpiewać o dziełach twoich rąk. Jakże wielkie są twoje dzieła, PANIE; bardzo głębokie są twoje myśli. Prostak nie zna, a głupi tego nie rozumie: Gdy niegodziwi wyrastają jak ziele i kwitną wszyscy czyniący nieprawość, to tylko po to, aby byli wykorzenieni aż na wieki; Ty zaś, PANIE, jesteś Najwyższy na wieki. Oto bowiem twoi wrogowie, PANIE, oto bowiem twoi wrogowie zginą, rozproszą się wszyscy czyniący nieprawość. Ale mój róg wzniesiesz jak u jednorożca, będę namaszczony świeżym olejem. I moje oko zobaczy nieszczęście tych, którzy na mnie czyhają; moje uszy usłyszą o klęsce złoczyńców, którzy powstają przeciwko mnie. Sprawiedliwy zakwitnie jak palma, rozrośnie się jak cedr na Libanie. Zasadzeni w domu PANA rozkwitną na dziedzińcach naszego Boga. Nawet w starości wydadzą owoc, pełni sił i kwitnący; Aby opowiadać, że PAN jest prawy; on jest moją skałą i nie ma w nim żadnej nieprawości.

Księga Psalmów 92

Misoratra ao amin'ny gazety anay

Apetraho ny Église Locale